مس گری هنرپیشه ی تئاتر

به گزارش خبرنگار سرویس صنایع دستی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، «مس‌گری» یکی از حرفه‌های سنتی است که هنرمند در آن، با چکش‌کاری روی مس با کمک ابزارهای مختلف، ظرف‌هایی را مانند سینی، دیگ، مجمعه و پارچ می‌سازد. این صنایع دستی جزو رشته‌های در حال منسوخ شدن است و اکنون در کشور معدودند کسانی که به مس‌گری می‌پردازند.

حجت‌الله علیپور صفاریان، یکی از معدود هنرمندان فعال در رشته‌ی مس‌گری است که منبع اصلی درآمدش، آموزش دادن رانندگی است و در زمان فراغت هم به قلع‌اندود کردن ظروف مسی، تهیه‌ی دیگ مسی و حتی هنرپیشگی و کارگردانی تئاتر می‌پردازد.

او درباره‌ی نحوه‌ی ورودش به رشته‌ی مس‌گری توضیح داد: مس‌گری را وقتی سال دوم دبستان بودم، از پدرم آموختم. اکنون 56 سال دارم و در تمام این سال‌ها گاهی به این رشته بیشتر پرداختم و گاهی هم از آن دور شدم.

این هنرمند صنایع دستی اظهار کرد: سه برادر و یک خواهر دارم که من و برادرانم به رشته‌ی مس‌گری تسلط داریم. البته از میان آن‌ها فقط من هستم که کار در این حوزه را ادامه می‌دهم. همچنین من، یک دختر و یک پسر دارم که پسرم به این رشته علاقه‌مند نیست و دخترم با وجود علاقه‌ای که به این رشته دارد، از نظر من، این کار زنانه نیست و به درد او نمی‌خورد.

صفاریان گفت: وقتی جوان‌تر بودم، به پدرم می‌گفتم، شغل قحط بود که مس‌گری را پیشه کردی؟ او هم پاسخ می‌داد، در دوره‌ی جوانی‌اش کارهای صنایع دستی یعنی مس‌گری، کار با چوب و ... رایج بوده و کاربرد داشته است و مردم از این محصولات استفاده می‌کردند. البته پدرم به من توصیه می‌کرد که این حرفه را بیاموزم، چون بعدها به دردم خواهد خورد.

او با بیان این‌که در منابع مس، قحطی وجود دارد، بیان کرد: منابع مس نایاب هستند و آن مقداری هم که وجود دارند، بسیار گران‌اند. در نتیجه، تولید محصولات مسی برای من غیرممکن است. امروزه تفلون، چدن و ... جای قابلمه‌های مسی را گرفته است. البته امیدواریم با آگاهی مردم نسبت به بروز مشکلات گوارشی درپی استفاده از ظروف ساخته‌شده از تفلون یا چدن، مردم دوباره به ظروف مسی رو بیاورند.

وی با گله از این‌که صنایع دستی در ایران فقط نام زیبایی دارد، ادامه داد: اسم صنایع دستی قشنگ است و همه با شنیدن نام آن، خوش‌شان می‌آید؛ اما واقعیت این است که بسیاری از رشته‌ها به‌خاطر حمایت نشدن، از بین می‌روند. چندی پیش، برای ایجاد کارگاهی، یک قطعه زمین از شهرداری خواستم، ولی به من ندادند و بعد با همکاری سازمان میراث فرهنگی توانستم وامی بگیرم و در خانه‌ی خود، یک کارگاه ایجاد کنم. مردم هم با آوردن ظرف‌های خود به این کارگاه، می‌خواهند که آن‌ها را قلع‌اندود کنم. بیشترین کاری که اکنون در حوزه‌ی صنایع دستی انجام می‌دهم، همین است.

صفاریان با اشاره به این‌که این هنر را به کسی آموزش نمی‌دهد، افزود: نمی‌توانم بخشی از خانه‌ام را به یک مکان عمومی تبدیل کنم تا افراد مختلفی به آن وارد شوند. اگر مغازه یا کارگاهی جدا از محیط خانه داشتم، قطعا محصولاتم را آنجا ارائه می‌کردم و افرادی را در آنجا آموزش می‌دادم. تا کنون چند هنرجو را به همین دلیل رد کرده‌ام.