به گزارشامروله، درد، جایی خودش را نشان می دهد که؛
خواسته ی دو طرفِ یک رابطه به شکوفایی و بروز برسد.
مصیبت، آنجایی هویت پیدا می کند که؛
یکی به فکر چت های آخر شب است و دورهمی های دوستانه ی آخر هفته
و آن یکی که به محتوا بیش از ظاهر اهمیت می دهد، توقع رابطه ای آرمانی دارد. چیزی شبیه به یک دوست داشتن عمیق.
و بعد هنوز این دوست داشتن دو طرفه نشده، رابطه تمام می شود.
تازه آن وقت است که گرسنگی و بی پولی در مقابل این اتفاق فقط یک نیاز بشمار می رود.
خدا نیارد روزی را که آرزو کنی کاش شب هایت را با نان و آب بگذرانی ولی او که جای خالی اش حجم اتاق ها را پر کرده بیاید و بماند.
این حال، خودِ درد است.
دردی که بین تمام آدم های ساده انگار مشترک شده.
