به گزارشامروله، یادداشت _سردبیر: ساختمان آجری سبزهمیدان کرمانشاه نماد دموکراسی در ابعاد محلی است؛ جایی که بارها به شوخی و جدی گِل گرفتن درب آنجا نقل محافل بوده است.
پنج دوره از فعالیت شوراها میگذرد، اما نه تنها در این 20 سال به جایگاه واقعی خود نرسیده که عملا به جرات میتوان گفت که تنزل هم پیدا کرده است!
تنزل پیدا کرده چون محلی برای بده بستانهای سیاسی و تسویه حساب شخصی و حزبی شده است.
تنزل پیدا کرده چون مشی سیاسی اعضا و منافع شخصی برخی از آنها بر منافع شهروندان می چربد.
تنزل پیدا کرده چون اعضای آن بس که درگیر حواشی پررنگتر از متن بودهاند از تعامل مدیریت شهری با سایر مراجع تصمیم گیری غافل ماندهاند.
شوراییها تجربههای تلخی در ماجرای انتخاب شهردار هم دارند تا آنجا که با لجاجت شخصی حتی در یک دوره شورا را به انحلال کشاندند.
شورای شهر کرمانشاه در دوره چهارم با اتهامات مختلف و تخلفات گوناگون شاهد بازداشت و دادگاهی شدن مکرر اعضای خود بوده است که یک لکه سیاه در کارنامه شوراییها محسوب میشود.
این شورای پنجم هم که دیگر روی بقیه دوره ها را سفید کرده است؛ از همان خشت اول کج مراسم تحلیف بگیرید تا مشت و لگد حواله دادنشان در قصه انتخاب شهردار...
منم منم ها و بگم بگم هایشان در ماجرای شهردار را همه ما دیدیم و شما مردم از ما رسانه ای ها شنیدید که چطور با منیت تمام در یک جایگاه شور و مشورت یک تنه روی حرفشان ایستادند و مرغشان یکپا داشت.
هنوز هم سر اختلاف آخرشان برای انتخاب شهردار پرونده تخلفشان در هیات حل اختلاف باز است؛ اختلافی که آنقدر بالا گرفته بود که بعضی از آنها را به پیشنهاد انحلال شورا وادار کرد.
انحلالی که تماما برخلاف منافع شهروندان بود ولی بر آن اصرار داشتند فقط چون حرفشان به کرسی ننشسته بود.
سرگردانی مردم بین شورا و شهرداری هم مزید بر علت شده تا آنها از عملکرد ساکنان ساختمان آجری ناراضی باشند و فکر کنند شورای شهر شورای شهرداری است نه شهر...
دخالت اعضای شورای شهر در امور اجرایی، جزیی و مدیریتی شهرداری هم که دیگه نیازی به توضیح بیشتر ندارد.
خلاصه اینکه نهادی که نماد نظارت است حالا ظاهرا خودش بیشتر نیازمند نظارت است.