به گزارش سرویس فرهنگ حماسه خبرگزرای دانشجویان ایران (ایسنا)، جملات فوق بخشی از گزارش «عملیات کربلای3» برگرفته از اسناد شامل دفتر راوی شهید «محمد اسحاقی»، نوارهای ضبط شده در لشکر و «قرارگاه 9 » سپاه است.
گزارش کامل
الف) ابلاغ ماموریت به لشکر 14 امام حسین (ع):
دلایل انتخاب لشکر 14 امام حسین(ع)، احراز آمادگی برای رزم دریایی،برخورداری از کادر کارآزموده و فعال و سابقه شرکت در عملیاتهای آبی خاکی خیبر، بدر و والفجر8
ب) ابلاغ ماموریت
پس از انتخاب لشکر 14 امامحسین(ع) در اواخر اردیبهشت 1365، در حالی که بخش اعظمی از نیروهای این یگان مأموریتهای متعدد در جبهههای غرب و جنوب داشتند، فرماندهی کل سپاه بنابر ضرورتهایی مأموریت اجرای عملیات روی پایانههای نفتی (پایگاههای دریایی) الامیه و البکر را به فرمانده فرماندۀ نیروی دریایی سپاه (برادر حسین علایی) رسماً لشکر امامحسین (ع)، برادر حسین خرازی ابلاغ کرد.
در پی ابلاغ مأموریت به فرماندهی لشکر 14 امامحسین(ع)، فعالیت مسئولان لشکر برای تحویل گرفتن منطقه از نیروی دریایی ارتش و «ناو تیپ کوثر» سپاه که بعد از عملیات ارتش هنوز در منطقه باقی مانده بودند، آغاز شد و آمادهسازی مقر تاکتیکی و پشتیبانی نزدیک لشکر با رعایت تمامی مسائل حفاظتی شروع شد.ابتدا واحد اطلاعات لشکر به شناسایی کلی موقعیت جغرافیایی عقبه پرداخت و پس از گزارش وضعیت به فرماندهی،واحد مهندسی و سایر مسئولان واحدهای پشتیبانی، با انتقال تجهیزات اولیه و ضروری وارد منطقه عملیاتی شدند و در نهایت اول مردادماه سال 1365، با ورود نیروهای گردان غواص لشکر 14 امام حسین(ع)، کار آشنایی با منطقه عملیاتی و تکمیل آموزش نیروها و فعالیت واحد مهندسی برای آماده سازی منطقه آغاز شد.
از جمله اقدامات انجام شده برای آمادهسازی عملیات از سوی لشکر 14 امام حسین عبارت بود از:
اسکلهسازی و ایجاد پد توپخانه.
ایجاد کمیته ابتکارات برای کنترل وضعیت واحدهای دریایی دشمن،مسلح کردن قایقها.
تکنیک صعود برای نردبان آلومینیومی سیار،پلکان ثابت روی شناورها،ایجاد پاسگاههای شناور،تدابیر بازدارنده برای مقابله با حملات دشمن،آمادهسازی نیروها و آموزش(در سه مرحله).
مانور آموزشی
مربیان آموزش و مسئولان گردانها پس از آموزش غواصان در مراحل مقدماتی، برای آشنایی با منطقه عملیاتی و برخورد ملموس با آن و نیز ارزیابی مهارت نیروها، تلاش کردند با اجرای مانور آموزشی، آخرین مرحله تمرینات را به پایان برسانند، برای همین با هماهنگی قرارگاه منطقه مشابهی برای مانور در اسکله «آذرپاد» در جنوب جزیره خارک به عنوان مناسبترین محل تشخیص داده شد و مقرر گردید مانور در تاریخ 26 / 5/ 65 در این محل انجام شود. سپس با اعزام نیروها به خارک و اجرای تمرینات متعدد روی اسکلههای آذرپاد و تی (t)که مشابه با اسکله الامیه دشمن بود تلاش شد ضعفها و کاستیها مرتفع شود. پس از شش روز تمرین فشرده و طاقتفرسا، مانور نمایشی نیروهای غواص در حضور فرمانده کل سپاه پاسداران در وضعیت جوی مطلوب، آغاز شد. فرماندهی کل با توصیههایی بر رفع برخی مشکلات و نیز کسب مهارت و دانش بهتر دستور داد آموزش نیروها هشت تا 10 روز دیگر ادامه یابد.
مشکلات موجود برای اجرای عملیات کربلای 3 و ابهامات برخی فرماندهان
البته ویژگی خاص منطقه عملیات در عمق آبهای خلیج فارس طرحریزی و آمادهسازی را با مشکلاتی مواجه و بعضا" ابهاماتی را در ذهن فرماندهان ایجاد میکرد که شامل موارد ذیل می شد:
عمق هدف،نبودن عارضه طبیعی برای استتار نیروها،امکانات در جریان پیشروی به سوی هدف، فقدان تجهیزات پیشرفته، مشکلات مربوط به پشتیبانی عملیات،کمی تجربه یگانهای نیروی زمینی برای انجام عملیات دریایی،نداشتن شناور مناسب برای اجرای عملیات و تدارک مداوم نیروها،برخورداری دشمن از تجهیزات پیشرفته پدافندی و آفندی (اعم از تسلیحات سنگین و نیمهسنگین، مخابراتی، راداری و هوایی، خصوصاً برتری هوایی در منطقه موردنظر به دلیل نزدیکی پایگاه هوایی امالقصر به هدف و مجهز بودن هلیکوپترهای دشمن به موشک اگزوست) و برتری قدرت مانور ناوچههای جنگی دشمن با توجه به استفاده آنان از ساحل «بوبیان».
فرمانده قرارگاه دریایی نوح در مورد دیدگاه سایر نیروهای نظامی نسبت به عملیات میگوید: «نیروی دریایی ارتش قرار نبود شرکت مستقیم در عملیات داشته باشند آنها معتقد بودند با این روشها (ابزار و امکانات ابتدایی) نمیشود اینجا (اسکله الامیه) را گرفت ... برداشت ما از حرکات و صحبتهایشان این بود که معتقد بودند، شما میروید و (بدون نتیجه) برمیگردید.»سند شماره 317400 /ن مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، 8/ 9/ 1374 ، ص 25.
سرداری فرمانده عملیات مهندسی «نارالرحمه» نیز این عملیات را بسیار خطرناک توصیف کرد و گفت: شنا کردن در آب دریا، آن هم در فاصله 11 کیلومتری از ساحل خودی، با آن امواج (سهمگین)، در شب، کار خطرناکی است. اروندرود نیست که بگوییم 700 - 600 متر است، بچهها شنا میکنند و براحتی میروند،. اینجا بحث کیلومترها شنا کردن است. من خودم اکثر دریاهای دنیا را شنا کردهام و ادعایم این است که شنایم خوب است، اما وحشت کردم. حاضر بودم با قایق بروم جلو، یکی دو ساعت در آب شنا بکنم، نه اینکه 10 کیلومتر (از ساحل) دور شوم در حالی که عراقیها روی آب مسلط هستند، رازیت و امکانات. این کار خطرناک و نشدنی است ... برای همین گفتم این کار را نکنید، اجازه بدهید مهندسین ما خودشان را نشان دهند و از راه دور با انفجار در اسکله الامیه یک خدمتی به جنگ بکنند.»سند شماره 21553 /پ.ن.مرکزمطالعات وتحقیقات جنگ: مهندس سرداری، فرمانده عملیات نارالرحمه در گفتوگو با راوی مرکز (تهران، 20 / 11 / 1374 ) ص ص 6- 5.
عبدالله رودکی فرمانده «ناو تیپ کوثر» نیز در این باره میگوید: «البته عناصر نیروی دریایی ارتش اعتقادی نداشتند. حتی ناو سروان الفتی یکی از بهترین تکاورهایشان بود. (یعنی) همان کسی که بار اول (در سال 59 ) با هلیکوپتر رفته بود و نشسته بود روی سکوها ... . ایشان را بردم از روی چهارپایه بهمنشیر یکسری بحثهای مفصل کردم که فرضاً ما میخواهیم یک چنین کاری (عملیاتی) بکنیم،... او رد کرد و گفت این اصلاً غیرممکن است. نه غواص میتواند برود و نه ...»سند شماره 31740 /ن مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، 8/ 9/ 1374 ، ص 36 و 42.
اما مسئولان قرارگاه نوح با تأمین نیازمندیهای یگان عمل کننده و نیز سرعت عمل و جدیت مسئولان لشکر 14 امام حسین(ع) در انجام آموزشهای کیفی و اجرای مانورهای آموزشی و آماده سازی امکانات نگرانیهای موجود را مبدل به امید و نشاط کرد و اعتقاد قلبی به پیروزی در عملیات را دو چندان کرد.
برادر حسین سلامی ( از مسئولین قرارگاه نوح) در این رابطه میگوید: «تفاوت دیدگاههای فرماندهان نیروی دریایی ارتش و نیروی دریایی سپاه در مورد پیشبینی موفقیت و عدم موفقیت در واقع تقابل تفکر انقلابی و تفکر سنتی در جنگ است. فرماندهان سپاه معتقدند دکترین انقلابی و پویا که ابزارهای متعارف را در جنگ بکار میگیرد به دکترینی که به معیارهای کمّی و ابزارهای کلاسیک و مدرن متکی است، برتر است. نتیجه این تفکر این است که با استفاده از تدبیر و ابتکار و نیز جبران ضعفهای کمی با استفاده از تفوق فاکتورهای انسانی، میتوان توازن قوا را به نفع خودی بهم زد و ابتکار عمل را در محیط عملیاتی بدست گرفت.»
به گفته سیدعلی بنیلوحی رئیس ستاد لشکر 14 امامحسین(ع) تمام مسائل خیلی با ظرافت بررسی شد پس از آن هیچکس تردید نداشت.
حسین رضایی ( از مسئولین لشکر 14) در این زمینه میگوید: «چون این عملیات یک مانور جدید (دریایی) برای لشکر بود ... روی طرح مانور خیلی صحبت شد. بچهها تا صبح مینشستند و روی طرح مانور صحبت میکردند ... مسئولین لشکر هم خیلی امیدوار بودند. بچهها با قلبی مطمئن میگفتند ما این کار را میکنیم و میرویم هدف را میگیریم.»
شناسایی
لشکر 14 امام حسین برای بررسی وضعیت دشمن و طراحی مانور عملیات، عملیات شناسایی را در دو قالب نزدیک و دور انجام داد و پس از بررسیهای لازم، سه پایه سکوی الامیه که در فاصله پنج کیلومتری اسکله الامیه قرار داشت، مناسبترین محل برای «نقطه رهایی»( آغاز عملیات) جهت به آب انداختن نیروها تشخیص دادند.از سویی با توجه به فرصت کمی که تا آغاز عملیات باقی مانده بود، نیروهای اطلاعات و عملیات لشکر 14 امام حسین(ع) از نیمه مردادماه شناسایی در عمق را آغاز کردند.
حرکت عناصر اطلاعات هر روز همزمان با غروب آفتاب شروع میشد. شبهای اول برای غواصان لحظات سخت و طاقتفرسایی بود. ابهت و عظمت دریا که بعضاً با تغییرات اندک و ناگهانی جو، متلاطم میشد، مشکلات را دو چندان میکرد اما غواصان جوان با روحیهای سرشار از ایمان و عشق به خدا، بیباکانه در حالی که تنها به یک قطب نما مجهز بودند به شناسایی میپرداختند و این در حالی بود که با اندکی تساهل یا اشتباه احتمال هرگونه حادثه مخاطرهآمیز نظیر سرگردانی در دریا، غرق یا مفقود شدن و حتی اسارت دور از انتظار نبود.غواصان پس از بازگشت از هر دوره مأموریت، گزارش کامل و جامعی را تقدیم جانشین فرماندهی لشکر میکردند.
از جمله شناساییهای دقیق نیروهای اطلاعات عملیات لشکر 14 امام حسین میتوان به مورد زیر اشاره کرد
در شبانگاه 21 / 5/ 1365 ، در حالی که هوا صاف و بستر دریا از آرامش نسبی برخوردار است سه غواص ورزیده (برادر مهدی مظاهری،احمد شاطرپور و برادر علی صرامی) از سه پایه الامیه (محل نقطه رهایی) به سوی مواضع دشمن در اسکله الامیه حرکت میکنند. غواصان پس از یک ساعت و نیم تلاش و شنا در آب شور دریا خود را به فاصله 5/ 1 کیلومتری اسکله میرسانند. طوری که شبح اسکله در دید آنها قرار میگیرد. آنگاه به آهستگی و در نهایت دقت و رعایت کامل اصول شناسایی، خود را به اسکله نزدیک و نزدیکتر میکنند. در این زمان تهدید جدیای که غواصان شجاع با آن مواجه هستند پرتاب نارنجک و مواد منفجرهای است که نگهبانان عراقی گهگاهی از دو طرف اسکله به آب میاندازند. این اقدام نه تنها احتمال آسیبپذیری را برای عناصر شناسایی بیشتر میکند بلکه لرزش ناشی از مواد منفجره روی اعضای بدن غواصان، مشکلاتی را برای آنان به وجود میآورد. مشکل جدی و لاینحل دیگر نورافشانی آب دریا هنگام حرکت غواصان در آب است. این وضعیت باعث میشود تا به محض تحرک و فعالیت غواصان هنگام شنا با فینزنی، محیطی به شعاع یک متر اطراف آنها کاملاً روشن شود. بروز چنین وضعیتی ضریب هوشیاری دشمن را دو چندان میکند.
تکمیل میشود...