آتشی که نمى سوزاند "ابراهیم” را
و دریایى که غرق نمی کند "موسى” را
مادری که کودک دلبندش رابه دست موجهاى خروشان
"نیل” ميسپارد
تا برسد به خانه ی فرعونِ تشنه به خونَش
یوسف را برادرانش به چاه مى اندازند
سر از خانه ی عزیز مصر درمی آورد
مکرزلیخازندانیش می کند،اماعاقبت برتخت ملک می نشیند
این "قِصَص” قرآنى درس عبرتی است برای ما...
که اگر همه ی عالم قصدضرررساندن به تورا داشته باشند
و خدا نخواهد ، نمی توانند
او که یگانه تکیه گاه من و توست
پس ؛
به "تدبیرش” اعتماد کن ،
به "حکمتش” دل بسپار ،
به او "توکل” کن ؛
و به سمت او "قدمی بردار” ،
تا ده قدم آمدنش به سوى خودت را به تماشا بنشینی...