به گزارش امروله ،نساء کرمیمزین در گفتگو با خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری امروله با اشاره به تأثیر شرایط بحرانی و فضای پراضطراب بر زندگی روزمره خانوادهها، اظهار داشت: زمانی که جامعه درگیر نگرانی و تنش میشود، این فشار روانی بهسرعت وارد محیط خانه شده و کیفیت روابط میان اعضای خانواده را تحت تأثیر قرار میدهد؛ در چنین شرایطی، آرامش صرفاً یک احساس نیست، بلکه ضرورتی اساسی برای تصمیمگیری درست و مدیریت استرس محسوب میشود.
وی افزود: از منظر روانشناسی، زمانی که اعضای خانواده در خانه احساس امنیت عاطفی داشته باشند و مطمئن باشند شنیده میشوند و مورد حمایت قرار میگیرند، حتی در شرایط بیرونی سخت نیز فضای خانه میتواند باثباتتر باقی بماند و میزان تنشها کاهش یابد.
مدیریت ارتباطات در شرایط اضطراب
این متخصص حوزه سلامت روان با بیان اینکه مدیریت ارتباطات خانوادگی نقش مهمی در کنترل تنشها دارد، ادامه داد: در شرایط افزایش اضطراب، افراد معمولاً حساستر شده و واکنشهای تندتری نشان میدهند که این موضوع میتواند چرخهای از تنش و فرسودگی در روابط ایجاد کند.
کرمیمزین تصریح کرد: استفاده از شیوههای صحیح بیان احساسات، بهویژه جملات «منمحور» بهجای جملات سرزنشگرانه، میتواند از تشدید سوءتفاهمها جلوگیری کند؛ بهعنوان نمونه، بیان عباراتی مانند «من نگرانم» بهجای قضاوت و اتهام، فضای گفتگو را آرامتر میسازد.
وی با تأکید بر ضرورت اختصاص زمانهای کوتاه اما باکیفیت برای تعامل خانوادگی، گفت: حتی چند دقیقه گفتگوی آرام یا انجام فعالیتهای ساده مشترک میتواند احساس امنیت روانی را در خانواده تقویت کند؛ همچنین به تعویق انداختن گفتگوهای حساس در زمان خستگی یا تنش، به کاهش درگیریها کمک میکند.
وضعیت روانی و عملکرد تحصیلی
این رواندرمانگر با اشاره به وضعیت دانشآموزان در شرایط پراسترس خاطرنشان کرد: وضعیت روانی کودکان و نوجوانان ارتباط مستقیمی با عملکرد تحصیلی آنها دارد و قرار گرفتن در فضای نگرانکننده یا پرتنش میتواند تمرکز، انگیزه و توان یادگیری را کاهش دهد.
کرمیمزین تصریح کرد: خانوادهها باید پیش از هر چیز به سلامت روان فرزندان توجه کنند و با کاهش فشارهای غیرضروری، افزایش حمایت عاطفی و پرهیز از سرزنش، زمینه تقویت احساس توانمندی و امید را در آنان فراهم کنند.
وی با بیان اینکه انتظارات تحصیلی باید متناسب با شرایط واقعی تنظیم شود، افزود: مقایسه فرزندان با دیگران یا تمرکز بیش از حد بر نمره، میتواند اضطراب تحصیلی را افزایش دهد، در حالی که موفقیت پایدار حاصل تلاش تدریجی، برنامهریزی قابل اجرا و پذیرش شکستهای کوچک است.
یک روانشناس سلامت ادامه داد: آموزش مهارتهای سادهای مانند مدیریت زمان، تقسیمبندی مطالب درسی و توان ادامه مسیر در شرایط استرس، از جمله اقداماتی است که میتواند به حفظ روند یادگیری کمک کند؛ حتی اگر پیشرفت تدریجی باشد.
کرمیمزین در پایان تأکید کرد: در شرایط بحرانی، اولویت اصلی خانوادهها باید حفظ سلامت روان باشد تا هم روابط خانوادگی آسیب نبیند و هم مسیر رشد و تحصیل فرزندان دچار اختلال نشود؛ هرچه خانه به محیطی امنتر و آرامتر تبدیل شود، میزان تابآوری اعضای خانواده نیز افزایش خواهد یافت.
انتهای خبر/