به گزارش سرویس اجتماعیمرصاد، تقریبا دو سال پیش بود که برخی از رسانه های جمعی به بررسی یک نکته مغفول در امر مدیریت شهری پرداخت، نکته ای که هنوز هم به آن آنچنان که شاید و باید پرداخته نشده است. نکته مغفولی که به آن پرداخته می شد چیزی نبود جز امنیت بصری شهروندان یک شهر!
بررسی شهر سازی در کلانشهر ها و حتی شهر های دسته چندم برخی کشور ها که کباده کش مدیریت شهری اند بسیاری از قضایا را روشن می سازد؛ یکی از آن ها بحث امنیت بصری شهروندان جامعه است، به این ترتیب که شهروندان حق دارند از مدیر شهرشان بخواهند که یکسان سازی نماهای بیرونی ساختمان های شهر را اجرا کنند، به معنای دقیق تر، شهرداران موظف اند از ساخت ساختمان هایی با نمای مغایر نمای عمومی خیابان جلوگیری کنند.
این امر شاید در پوسته ظاهری شهر تاثیر بسزایی داشته باشد اما نکته عمیق تری در آن پنهان است و آن هم امن کردن ناخودآگاه ذهن شهروندان از هجوم اغتشاش های بصری است. این یکسان سازی فارغ از بحث دور کردن تجملات از چهره بیرونی یک شهر نمیگذارد که ذهن بیننده ساختمان های شهر درگیر تفاوت نما های آن شود و نا خودآگاه ذهنش را با پالس های منفی روبرو کند.
جدای از کرمانشاه مبحث مدیریت شهری اصولا در کشور نادیده گرفته شده است به این شکل که تقریبا در هیچ جای ایران شاهد اجرای چنین قانونی نیستیم؛ از طرفی معماری ایرانی اسلامی را هم فراموش کرده ایم، معماری ای که خیلی قبل تر از غربی ها داعیه دار این نکته ظریف بوده است، شکل یکسان حجره ها، دکان های بازار، پنجره خانه ها و حتی سقف هایشان به خوبی این امر را نشان می دهد که متاسفانه اکنون ضمن اینکه فراموش شده اند صرفا با دید یک نماد قدیم به آن می نگریم و نه یک معماری روانشناسانه!
گذشته از این مسائل، ما حتی در این مدیریت خودساخته هم مانده ایم، مدیریتی که از طرفی قوانین بهبود ظاهر ساختمان های شهری را سخت تر می کند و از طرفی آن قدر کوتاه می آید که برج های یک شهر با شمایلی نیمه کاره شکل موزه به خود میگیرند و نماد یک خیابان می شوند.
نمونه بارز آن در کلانشهر کرمانشاه موجود است، معضل مزمنی که از سالها قبل گریبان گیر شهر بوده است.
برای مثال هتل بین المللی کرمانشاه؛ کمتر کرمانشاهی را میشناسید که ساختمان معروف با سر در هتل بین المللی کرمانشاه را به خاطر نداشته باشد، همان ساختمان فلزی نیمه کاره ای که بیش از دو دهه ثابت قدم ایستاده بود بر سر یک تقاطع شلوغ کرمانشاه حتی در چشم رهگذارنی که مقصدشان کرمانشاه هم نبود خودنمایی میکرد. به نظر می رسید که اگر چند سال بیشتر حضورش ادامه می یافت شاید به نماد کرمانشاه در کنار طاقبستان هم تبدیل می شد.
اکنون چند سالی است که از محو آن و سبز شدن هتل پارسیان به جای هتل بین المللی کرمانشاه می گذرد، ولی وظیفه خطیر آن را برج های دیگری بر دوش گرفته اند؛ ساختمان هایی که یک دهه است سر برآسمان برده و مردانه برای خراب کردن ظاهر شهر ایستاده اند.
نمونه ها برای بررسی فراوانند اما دو نقطه شلوغ شهر که دارای این برج موزه ها هستند را با دوربین پایگاه خبری مرصاد ثبت کردیم؛ یکی چهار راه نوبهار کرمانشاه و دیگری خیابان شورا در مرکز شهر که طراحان این معضل شهری خوب جایی را انتخاب کرده اند، گویی آنها هم دانش آموخته همان طراح هتل بین المللی کرمانشاه هستند.
به هر حال به نظر میرسد بهتر است متولیان امر ظاهر قضیه را درست کنند تا معضل موقتا برطرف شود اما برای بلند مدت ابتکار عمل را مدیران شهری کرمانشاهی در دست بگیرند و اجازه حادث شدن چنین موضوعی را ندهند.
مشکل مربوط به بخش خصوصی است/ کاری از ما بر نمی آید
رئیس شورای شهر کرمانشاه در این رابطه به خبرنگارمرصاد گفت: ساختمان هایی که در شهر نیمه کاره رها شده اند متعلق به بخش خصوصی هستند و بخش خصوصی هم قطعا اگر بر به مشکل نخورده باشد ساختمان خود را نیمه کاره رها نمی کند تا هر روز ضرر بدهد.
وی ادامه داد: در خصوص برج اریکه در خیابان نوبهار، این برج به ظاهر شهر زیبایی بخشیده و حالا اگر خالی است جز به مالک آن به کسی مربوط نمی شود.
اجاق افزود: بخش خصوصی برای سود خودش کار می کند، اگر یک ساختمان را در میانه کار رها می کنند حتما ناچارند و در این رابطه ما هیچ کاری نمیتوانیم بکنیم. برای ظاهر شهر هم اگر تذکر بدهیم صاحب ساختمان می گوید یک پولی بدهید تا رفع مشکلش کنم و گرنه من پولی ندارم.
وی تاکید کرد: برج اریکه اکنون کلینیک فوق تخصصی ایست که شش ماه قبل افتتاح شده و فقط یکسری کارهای آن در وزارت خانه بلا تکلیف مانده است.
نظر شما
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیریت در وب سایت منتشر خواهد شد