55 سالگی احمد عزیزی و نگاهی به شعرش

حمیدرضا شکارسری، شاعر و منتقد ادبی، در گفت‌وگو با خبرنگار ادبیات خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، درباره آثار احمد عزیزی گفت: احمد عزیزی را می‌توان از شاعرانی دانست که علی‌رغم این‌که در سال‌های ابتدایی انقلاب و بعد از آن از جریان سنتی‌سرایی در آن سال‌ها تبعیت می‌کند، ‌اما نوعی طراوت، شادابی ‌و تازگی در زبانش دیده می‌شود که حاصل تخیل شگرف اوست؛ تخیلی که می‌تواند ریشه در تخیل نازک‌طبعانه شاعران سبک هندی داشته باشد. از این منظر شعر عزیزی شعری متفاوت است. شعر عزیزی علی‌رغم این‌که ارجاعات مستقیم به جنگ و انقلاب ندارد، ‌اما با صبغه دینی که دارد می‌توان آن را منتسب به شعر انقلاب دانست.

او همچنین اظهار کرد: شعر عزیزی با وجود طراوت، گاه دچار بی‌نظمی‌ها و بی‌انتظامی‌هایی شده که او را دچار پراکنده‌گویی می‌کند و شعرش را به فکاهه و طنز نزدیک می‌کند؛ بدون این‌که خودش بخواهد عنان تخیل آن‌چنان از دستش رها می‌شود که کارش دچار بی‌نظمی، پراکندگی معنا و نزدیک شدن به فضای فکاهه می‌شود. از این منظر شعرش دارای فراز و فرود بسیار است، ‌اما شعر احمد عزیزی، با توجه به اوج سال‌های شعری‌اش و در مقایسه با شاعران همگن با خودش، قابل توجه است.

علی انسانی، شاعر آیینی، نیز درباره شعرهای احمد عزیزی به ایسنا گفت: ایشان بالقوه شاعر بود؛ یعنی مضمون‌یاب بود، ‌اما پرگویی ایشان باعث شد نشیب و فراز در شعرهایش ایجاد شود. بعضی جاها شعر او انسان را به دریچه نورانی شعر ولایی و فضای تخیل نزدیک می‌کند؛ به همین دلیل من معتقدم ایشان بالقوه شاعر بود و تخیل ایشان دریچه‌هایی را به روی مخاطب شعرش می‌گشود،‌ اما بگذارید این‌طور بگویم که «گر سخن اعجاز باشد/ بی بلند و پست نیست».

او افزود: ایشان شعرش در همین حدود بود و هنگامی که شاعرانه به میدان می‌آمد، خوب از پس کار برمی‌آمد، اما وقتی شاعری زیاد شعر می‌گوید، در شعرش فراز و نشیب هم به وجود می‌آید. احمد عزیزی شاعری مستعد، زجرکشیده و رنج‌دیده بود، اما روزگار و تقدیر... نمی‌دانم چه بگویم!؟ برای شفای ایشان دعا می‌کنیم.

به گزارش ایسنا، احمد عزیزی چهارم دی‌ماه سال 1337، در سر پل ذهاب کرمانشاه به دنیا آمد. در کودکی با عشایر چادرنشین حشر و نشر فراوان داشت. عزیزی سرودن شعر را از سال‌های جوانی با مجله «جوانان» آغاز کرده است. او قبل از پیروزی انقلاب اسلامی به دعوت شمس آل‌ احمد به تهران آمد و با شهید مطهری دیدار کرد. با آغاز جنگ همراه با خانواده‌اش به تهران آمد. برای مدتی ساکن شهرستان نور شد و سپس با اقامت در تهران به همکاری با روزنامه «جمهوری اسلامی» پرداخت.

عزیزی 15 اسفندماه سال 1386 به کما رفت و تا کنون به علت پایین بودن سطح هوشیاری در بیمارستان امام رضا (ع) کرمانشاه بستری است. البته در این فاصله به تهران هم منتقل شد.

از احمد عزیزی آثار شعر و نثر متعددی منتشر شده که «کفش‌های مکاشفه»، «شرجی آواز»، «ترجمه زخم»، «باران پروانه»، «رودخانه رؤیا»، «ملکوت تکلم» و «سیل گل سرخ» از جمله این آثارند.