روابط دولت و مجلس تعاملی است، نه تقابلی

عضو کمیسیون برنامه، بودجه و محاسبات مجلس گفت:تذکر، سؤال و استیضاح از حقوق نمایندگان مجلس به حساب می‌آید، منتها الان تعداد این سؤالات زیاده شده و نمایندگان هم تلاش کنند که از حق قانونی خود به شکل درست و به موقع استفاده کنند.

به گزارش ارمغان؛در یکی دو هفته اخیر برخی چهره‌های دولت ازسؤالاتی که نمایندگان مجلس از وزرا مطرح می‌کنند، انتقاد کرده‌اند. در میان این انتقادات صحبت‌های رئیس‌جمهور در دیدار با مجمع نمایندگان استان گیلان بازتاب رسانه‌ای گسترده‌ای داشت. آقای روحانی در صحبت‌های خود گفته بود: «سؤال حق نمایندگان است، اما چنین حجمی از سؤال از وزرا با حجم کاری بالای آنها تناسب ندارد و بعضا برخی تقاضا‌ها و درخواست‌ها نیز منطبق با قانون نیست و وزیر در قبال عدم برآورده کردن آن نباید تهدید شود.» در این باره هادی قوامی، نماینده مردم اسفراین در مجلس شورای اسلامی به خبرنگار ارمغان می‌گوید: «تذکر، سؤال و استیضاح از حقوق نمایندگان مجلس به حساب می‌آید، منتها الان موضوعی که مطرح شده، این است که تعداد این سؤالات زیاده شده است. بالاخره باید نمایندگان هم تلاش کنند که از حق قانونی خود به شکل درست و به موقع استفاده کنند.»

قوامی در مقابل تاکید دارد که مسائل و مشکلات را می‌توان از طریق مفاهمه و گفت‌و‌گو حل و فصل کرد. او در عین حال معتقد نیست که این سؤالات به حلقه خاصی از نمایندگان محدود باشد و رای آوردن سؤالات در مجلس را نشان از فضای کلی حاکم بر مجلس می‌داند. این نماینده مجلس ابراز امیدواری می‌کند که روابط میان دولت و مجلس بیشتر جنبه تعاملی داشته باشد و نه تقابلی. گفت‌و‌گو با این نماینده مجلس شورای اسلامی را در ادامه می‌خوانید.
 

برخی از چهره‌های دولت از جمله شخص آقای رئیس‌جمهور به تازگی از حجم زیاد سؤالات نمایندگان از وزرا تلویحا انتقاد کرده‌اند. شما در این باره چه نظری دارید؟
تذکر، سؤال و استیضاح از حقوق نمایندگان مجلس به حساب می‌آید. نمایندگان مجلس شورای اسلامی به موجب اصل ۸۸ و ۸۹ قانون اساسی جمهوری اسلامی می‌توانند و اجازه دارند درباره عملکرد هر یک از وزرای کابینه و هیأت وزیران تذکر بدهند، سؤال کنند، استیضاح کنند. این کار‌ها هم بر اساس آیین‌نامه داخلی مجلس انجام می‌شود. منتها الان موضوعی که مطرح شده، این است که تعداد این سؤالات زیاد شده است. بالاخره باید نمایندگان هم تلاش کنند که از حق قانونی خود به شکل درست و به موقع استفاده کنند. برخی مسائل و مشکلاتی که وجود دارد و باعث می‌شود نمایندگان تذکر بدهند و سؤال کنند، ممکن است بتوان با تفاهم و گفت‌و‌گو حل کرد. این باعث می‌شود که خود به خود از حجم تذکرات و سؤالات کاسته شود. با این حال، اگر هر موضوعی به محض این‌که به میان می‌آید و مطرح می‌شود، به یک تذکر و سؤال از سوی نمایندگان تبدیل شود، طبیعتا وقت زیادی از دولت و وزرا گرفته می‌شود و صرف پاسخگویی به تذکرات و سؤالات نمایندگان می‌شود که این موضوع شاید چندان مطلوب به نظر نیاید. اعتدال در این زمینه از اهمیت زیادی برخوردار است و می‌تواند کارگشا باشد. بر این اساس ما نمایندگان می‌توانیم اصل را بر گفت‌و‌گو و تفاهم بگذاریم تا از این طریق مسائل را آن گونه که باید و شاید پیگیری کنیم و به مقصودمان برسیم. اما اگر موردی پیش آمد که واقعا از گفت‌و‌گو به جایی نرسید، راه سؤال و استیضاح باز است. می‌توانیم تذکر دهیم، سؤال کنیم، استیضاح کنیم.
 

با این حال روند طرح سؤالات در مجلس تا کنون به گونه‌ای بوده که ۲ تن از وزرای دولت از سوی نمایندگان کارت زرد گرفته‌اند. نظر شما در این باره چیست؟
خب، حتما مواردی در میان بوده که کار را به اینجا رسانده است. چون وقتی وزیر به سؤالی پاسخ می‌دهد، درباره آن پاسخ رای‌گیری می‌شود. معنای کارت زرد آن است که اکثر نمایندگان پاسخ وزیر را قانع‌کننده ندانسته‌اند. با این حال، همانطور که قبلا عرض کردم، بهتر است که میان نمایندگان و وزرا بیشتر شاهد تعامل و گفت‌و‌گو باشیم. اما گاهی کوتاهی و تعللی از سوی وزرا ممکن است انجام شود و به چشم بیاید... خب، اینها را دیگر نمی‌توان گذشت و ندیده گرفت. در این‌گونه موارد لازم است که نمایندگان سؤال کنند، استیضاح کنند، کارت زرد بدهند، کارت قرمز بدهند.
 

برخی از تحلیلگران حامی دولت معتقدند که سؤالاتی که از وزرای کابینه می‌شود، تنها به حلقه محدودی از نمایندگان با گرایش‌های سیاسی و گروهی خاصی تعلق دارد. شما به این موضوع اعتقاد دارید؟
ببینید... همیشه همینطور بوده که نمایندگان از وزرا سؤال می‌پرسیده‌اند. در همه دوره‌های مجلس شورای اسلامی شاهد این سؤالات و تذکرات بوده‌ایم. این موضوع تازه‌ای به حساب نمی‌آید.

پس شما اعتقاد ندارید که سؤالات به حلقه خاصی از نمایندگان تعلق داشته باشد؟
نمی‌شود موضوع را به این شکل مطرح کرد. بالاخره اگر تعداد این نمایندگان محدود باشد، سؤال آنها اصلا رای نمی‌آورد. وقتی اکثریت مجلس از پاسخ وزیر قانع نمی‌شوند، حکایت از آن می‌کند که اتفاقا این تعداد از نمایندگان محدود نیستند. این نشان می‌دهد که چنین فضایی در مجلس وجود دارد و سؤال یک نماینده می‌تواند چنین فضایی را به وجود بیاورد.

و آخرین سؤال این‌که، با توجه به افزایش سؤالات و تذکرات نمایندگان به وزرای کابینه، روابط میان دولت یازدهم و مجلس نهم در آینده به چه سمتی خواهد رفت؟
من امیدوارم که روابط دولت و مجلس انشاء‌الله هر روز بهتر ‌شود، تلطیف شود و به سمتی برود که بیشتر جنبه تعاملی داشته باشد تا جنبه تقابلی، و مبنای آن بر مفاهمه و گفت‌و‌گو قرار بگیرد.