توافق هسته ای با ایران را تضعیف نکنید

افزایش تحریم‌های اقتصادی علیه ایران طی سه دهه گذشته کارساز بوده است. حسن روحانی، رئیس‌جمهور ایران، با شعار بهبود و نجات اقتصاد ایران وارد عرصه شد و به نظر می‌رسد به‌سرعت تشخیص داده که تنها راه تحقق این هدف، کاهش تحریم‌هاست.

بنابراین، با تأیید رهبر ایران، او در نهایت با بی‌میلی به میز مذاکره آمد. در صورتی که تحریم‌ها کارساز بوده است، دیگر نیازی به تحریم‌های بیشتر نخواهد بود. اگر فشار را بیشتر کنیم، به نتیجه‌ای مطلوب‌تر دست نخواهیم یافت. این منطق تنها زمانی مفهوم دارد که در ایران در حمایت از گفت‌وگوها اتفاق نظر وجود داشته باشد؛ اما تمام شواهد اعم از اظهارنظرهای عمومی و نیز گزارش‌های اطلاعاتی موجود، نشان می‌دهند که چنین اتفاق نظری وجود ندارد.

 در واقع، عناصری تندرو درون حکومت و ارتش ایران وجود دارند که ایده گفت‌وگوها را نمی‌پذیرند و از تحریم‌های جدید نگرانی جدی ندارند و احساس می‌کنند برنامه هسته‌ای، مسئله غرور هسته‌ای و شاید بقای ملی است.

تحمیل تحریم‌های بیشتر تحت این شرایط (یا تهدید به تحمیل تحریم‌های بیشتر) می‌تواند فرصتی برای این تندروها باشد و بهانه‌ای مناسب برای مخالفان گفت‌وگوها فراهم آورد. در واقع، گفت‌وگوها بهترین شانس برای حل‌وفصل این شرایط خطرناک و پرهیز از توسل به اقدام نظامی است.

 از دیدگاه ما که عضو کمیته‌های سرویس‌های مسلح و اطلاعات سنا هستیم، تحلیل و وجود این خطر کاملاًً مشخص است.

 افزایش ظرفیت تحریم‌های بیشتر، امیدی است که بر مبنای افزایش فشار به‌منظور امتیازگیری بیشتر یا فشار بر ایران به‌منظور امضای توافقی مطابق نظر آمریکا شکل گرفته است؛ اما این موضوع نامحتمل است.

به‌طوری که در شرایط فشار، تصمیم‌سازان ایران می‌توانند نتیجه بگیرند که دولت آمریکا با حسن نیت گفت‌وگو نمی‌کند که در واقع مواضع تندروهای ایران تقویت می‌شود.

این مسئله سبب می‌شود ایران از گفت‌وگوها پا پس بکشد یا با درخواست‌های غیرواقع‌گرایانه و تلاش دوچندان برای ساخت تسلیحات هسته‌ای اقدام تقابل‌آمیز صورت دهد.

در واقع، به جای کند شدن برنامه هسته‌ای ایران، چنین قانونی می‌تواند عملاً تلاش ایران برای دستیابی به تسلیحات هسته‌ای را تسهیل و تسریع کند که این شرایط یعنی ظهور دو گزینه: پذیرش ایران مجهز به تسلیحات هسته‌ای یا حمله نظامی برای توقف آن.