«رد خون»؛ در ستایش اصولگرایی و مذمت خودسری

فیلمی که برای اولین بار از خونی می گوید که خیانتکارترین و جلادترین گروه ایرانیان بر زمین ریختند و جنایتی عظیم بر علیه مردم و کشورشان مرتکب شدند.

خائنان بی شرافتی که با صدام ملعون هم کاسه و همراه و هم پیمانه شدند تا خون مردمان مظلوم ایران را بریزند و چقدر عجیب است که در سی سال گذشته هیچ فیلمی درباب این جنایت و خیانت ساخته نشده است و از این باب باید بیش از پیش از مهدویان و سید محمود رضوی تشکر کرد.

علی‌رغم این مطالب، به نظر نگارنده در کنار پرداخت زمانی قابل توجهی که مهدویان به منافقین و عملیات مرصاد داشته، اما موضوع اصلی این فیلم عملیات مرصاد و منافقین نیست؛ موضوع فیلم یک تقابل مهم است، تقابل بین اصولگرایی و خودسری انقلابی‌نما.

اما این اصولگرایی، اصولگرایی به معنای مصطلح سیاسی نیست که مدعیانش در بسیاری از مواقع و مواضع دقیقا بر خلاف آن عمل می کنند و بر چهره اصولگرایی تیغ می زنند.

این اصولگرایی عقلانیت و انقلابی گری بدون تعارف و برخوردِ اصولی در زمان مقتضی است که از اشتباه دوستان به صرف دوستی نمی گذرد و چشم بر آن نمی بندد مساله ای که در کلام کمال هم به خوبی نمایان است.

از سوی دیگر رد خون، خودسرهای انقلابی را به تصویر کشیده و مذمت می کند که در همان حین عربده کشی در انقلابی گری و به رخ کشیدن خدماتشان، مسیر مسایل و منافع شخصی را می پیمایند و حتی در زمان حیاتی از تبعیت مدیریت عقلانی و انقلابی شانه خالی کرده و آنچه شخصا فکر می کنند درست است را انجام داده و فرصت ها را بر باد می دهند .

این صادق است که در نهایت داستان با پیراهن آغشته به خونِ دوست عزیزی که بیش از حد به خائنان خوش بین بود و خسته از سبک سری انقلابی نماهای خودسر و اسلحه بر زمین گذاشته، در حالی که دوست اهل سیاست حاضر به حضور در معرکه آخر که کنار گذاشتن تعارف با دوستان خطاکار نبود یکه و تنها در میانه میدان باقی ماند.

این همان مقصودی است که صرفا با عقلانیت و تکلیف مداری و معیار قرار دادن اصول و آرمان ها قابل دستیابی است.

در آغاز دهه پنجم انقلاب، تمامی دلسوزان انقلاب باید این مشی را در پیش گیرند. این طریق است که کمینگاه منافقان می شود و خرمشهرهایی که در پیش است را فتح می کند.