وحید خانه ساز کارگردان مستند بلند «دورترین جای جهان» در گفت و گو با خبرنگار سینمایی فارس با تاکید بر روی پشتوانه علمی کارگردانان گفت: هر سینماگری نیازمند داشتن چنین پیشینهای است تا به عبارتی سینمای او سینمای مولف به شمار آید. در واقع سینما مجموعه ای از هنرهای دیگری چون ادبیات، موسیقی، تئاتر و... است و نگاهی به هنرمندان بزرگ سینمایی نیز نشان می دهد که سینماگران پرآوازه و صاحب سبک نیز از این پشتوانه قوی برخوردار بودهاند.
وی درباره ورود دیرهنگامش به هنر سینما افزود: دیر وارد شدن در عرصه کارگردانی به این دلیل نبود که سینما را نمی شناختم یا از لحاظ فنی به خودم اعتماد نداشتم، اما داشته هایم را تا زمانی که دست به ساخت کار بلندی بزنم تکمیل می کردم و به نوعی صبر کردم تا به پختگی لازم برسم. حالا با ساخت «دورترین جای جهان» در این برهه فکر می کنم فیلمم اثر قابل دفاعی از آب در می آید و می توانم بگویم نگاهم را توانستهام به پلانهای فیلمم منتقل کنم.
خانه ساز در پاسخ به خبرنگار ما مبنی بر اینکه چرا با مستند شروع کردید توضیح داد:سینمای مستند بخش بزرگ و مهمی از سینماست، اما در ایران به سینمای مستند بیشتر به شکل گزارشی و خبری و کارهای صنعتی پرداخته شده است و نگاه مولف در آن کمتر به چشم می خورد می خواهم بگویم تعریف از این سینما در کشورمان هنوز تعریف درستی نیست و اگر هنرمندانی در حال حاضر می درخشند همه حاصل تلاش های خودشان است و در واقع غربال شده تعداد بسیاری از مستندسازانی هستند که وارد این هنر شده اند و مستندشان دیده نمی شود. البته بزرگانی چون پرویز کیمیاوی، سهراب شهید ثالث و کامران شیردل و... نسل گذشته مستندسازانی هستند که آثار ماندگاری در این حوزه به و جود آورده اند اما در حال حاضر نگاهی که به مستند می شود رنگ و بوی اصالت این هنر را کم رنگ کرده است.
وی افزود: همچنین احساس کردم این سوژه در قالب داستانی نمی گنجد، همچنین از نظر من مستند یک سینمای ارزشی و اصیل است. سینمای مستند به نوعی مادر سینمای داستانی است برای همین در کار اولم دوست داشتم به سمت مستند بروم. مستند «دورتین جای جهان» درباره آدم هایی است که ما در جامعه ما به ازای آن ها را زیاد می بینیم و از کنارشان می گذریم. نگاهی انسانی به این آدم هایی که از نظر روانی در مقطع خاصی از زندگی شان به سر می برند و نگاه آسیب شناسانه ای هم کم کم در روند فیلم شکل میگیرد. اینها آدمهایی هستند از قشر متوسط، فرهیخته، بی سواد، مرفه و خلاصه همه جور آدمی که روزی در اجتماع بوده اند و من سعی کردهام توجه مخاطب را به آنها جلب کنم و تغییر نگرشی نسبت به آنها در جامعه به وجود آورم.
وی درباره نیاز به هماهنگی با سازمان های مختلفی مانند بهزیستی در این مستند گفت: وقتی با این سازمان ها سرو کار دارید می دانید که با سختی های خاص مراحل هماهنگی با آن ها مواجه اید و مراحل سخت و طاقت فرسای کسب مجوز را در محیط های اداری پیش رو دارید و من هم هیچ گلهای ندارم از این که 4 ماه به دنبال کسب مجوز بوده ام یا 4 تا 5 ماه دنبال مجاب کردن یک سیستم اداری برای ساخت این کار بوده ام. این قضیه باز به بحث های فرهنگی و تعریف و نگاه عوام به سینما بر می گردد.
این کارگردان در پایان تاکید کرد: اما در نهایت هیچ سازمانی حمایتمان نکرد و ما هم هیچ انتظاری از سازمان خاصی نداشتیم، چون وقتی در این سینما کار می کنید باید بپذیرید که با چه شرایطی روبرو هستید و نمی خواهم هم از بسیاری از حمایت نشدن ها گله کنم، من این شرایط را قبول دارم و پس از این هم اگر بخواهم کار کنم می دانم که شرایط به همین منوال است.
بنابراین گزارش وحید خانهساز فارغ التحصیل ادبیات نمایشی از دانشکده هنر و معماری است و اولین فیلم بلندش را در قالب مستند به جشنواره امسال امسال می آورد. وی پیش از این بازیگر و کارگردان تئاتر بوده و در سینما نیز به عنوان دستیار اول کارگردان در بیش از 25 پروژه بلند سینمایی حضور داشته است.
نظر شما
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیریت در وب سایت منتشر خواهد شد