به گزارش ایرنا ،شعارها تنها وجه تفاوت انتخابات این دوره ، با دوره های قبل نیست. شاید بتوان مهمترین تفاوت این دوره با دوره های قبل را خروج قاعده بازی از رقابت های طایفه ای به رقابت های درون طایفه ای تلقی کرد که تحلیلگران و کارشناسان ارشد مسایل عراق به آن توجه دارند.
ائتلاف های قبلی وصف بندی های متاثر از آن ، در این دوره ترک برداشته و جابجایی های مهمی در موزائیک سیاسی عراق ایجاد کرده است.
مهمترین تغییرات در بافت و ترکیب جریان های سیاسی در این دوره را می توان در اردوگاه شیعیان مشاهده کرد که جریان های سیاسی در دل آن، برای این دوره تصمیم گرفته اند بصورت مستقل وارد انتخابات شوند.
ائتلاف دولت قانون نوری المالکی، المواطن مجلس اعلا ، جریان صدر و حزب فضیلت، چهار جریان اصلی از فهرست شیعیان، فعلا از تشکیل ائتلاف به شیوه دو انتخابات قبلی اجتناب کرده اند. جریان صدر هم با اعلام اینکه هیچ احتمالی برای ائتلاف با جریان نوری المالکی، یعنی دولت قانون وجود ندارد، از هم اکنون هرگونه احتمالی را با این بخش از اردوگاه شیعه، منتفی کرده است.
در اردوگاه جریان های سیاسی اهل سنت عراق نیز چنین وضعیتی مشاهده می شود. فهرست العراقیه ایاد علاوی، بزرگترین فهرست جریان های سنی در انتخابات قبلی، حالا به سه جریان تبدیل شده است.
اسامه نجیفی رییس پارلمان عراق جریان متحدون را تشکیل داده ، ایاد علاوی جریان الموطنیه و یک ائتلاف نیز از تجمع سایر جریان های اهل سنت شکل گرفته است و صالح مطلک نیز حاضر به ائتلاف با هیچیک ازاین جریان ها نیست.
در اردوگاه کردها، اما اختلاف ها چندان به رسانه ها کشیده نمی شود. یا از شدت کمتری برخوردار است. اما با همه اینها، حزب تغییر به رهبری نوشیروان مصطفی که در انتخابات اخیر محلی اقلیم کردستان عراق وضعیت مناسبی داشته، اعلام کرده که قصد دارد بطور مستقل وارد انتخابات ماه آوریل 2014 شود.
فهرست دو گروه اصلی شمال عراق، یعنی دمکرات ها و میهنی ها نیز به خاطر دعوای طرفدارانشان بر سر استاندار کرکوک ، در این دوره شکل نخواهد گرفت.
ترکمن های عراق نیز با توجه به رویکرد مذهبی میان جریان های مختلف قیمه قیمه شده اند.
ترکمن های سنی، به ایاد علاوی و نجیفی چراغ سبز نشان داده و ترکمن های شیعه به جریان مالکی ، صدر و اندکی هم به مجلس اعلا روی خوش نشان داده اند.
در این میان، کردهای فیلی که در سه استان واسط، دیالی وبیشتر در بغداد ساکن هستند، بصورت یکپارچه به نوری المالکی پیوسته اند.
صف بندی های جدید، پیش بینی آینده عراق بعد از انتخابات را هم دشوار می سازد، چه آنکه تجربه انتخابات قبلی پیش روی سیاست مداران عراقی است.
در آستانه انتخابات، نگرانی ها از بازی بد برخی جریان های سیاسی تشدید شده ، بویژه موضوع زمانی پیچیده تر به نظر می آید که جریان های اصلی در درون خود مشکل داشته باشند. این امر پروسه تصمیم گیری در لایه های بیرونی را طولانی و دشوار تر می سازد. به عنوان مثال اختلافات چهار سال پیش که میان جریان های اصلی بود، پروسه تشکیل دولت را تا 9 ماه عقب انداخت. حال آنکه این بار در درون اردوگاههای اصلی هم توافق و اجماع دیده نمی شود.
از مهمترین نگرانی هایی که اخیرا چند سیاست مدار عراقی مطرح کرده اند، مساله وابستگی ایاد علاوی به بازیگران منطقه ای است. آنها اعتقاد دارند که علاوی مجری داخلی برنامه سیاسی عربستان برای عراق است.
او دور قبل هم بعد از آنکه ماهها کار تشکیل دولت را عقب انداخت و با مانع روبه رو کرد، در طول دوره چهارساله گذشته، همواره در مسیر برنامه ها و سیاست های دولت عراق کارشکنی کرده است.
جریان العراقیه که حالا دچار انشعاب های پی در پی و ریزش های قابل توجهی شده، در چهار سال اخیر با بیرون کشیدن وزیران منتسب به العراقیه از کابینه ، تلاش کرد نوری المالکی را از قدرت پایین بکشد.
نوری المالکی روز پنجشنبه گذشته در برنامه هفتگی در تلویزیون العراقیه، به برخی از جریان های سیاسی پیام واضحی داد؛ ˈدوران ایجاد تغییرات از طریق دخالت های خارجی پایان یافته و شهروندان باید نقش خود را در ایجاد تغییرات ، از طریق صندوق های رای ایفا کنند.ˈ
وی در همین روز و در یک کنفرانس پزشکی، اختلافات داخلی و میان دولتمردان را برای دولت، از تروریسم هم خطرناک تر توصیف کرد.
مالکی از شرکای سیاسی هم بدون اینکه نامی برده باشد، گلایه کرد؛ گلایه از اینکه برای زمین زدن کابینه اش حاضر شدند بخش درمان کشور را فلج کنند.
به هر حال، این روزها ، عراق درگیر رقابت های تند سیاسی است، درجایی که این کشور بیش از همیشه به وحدت نیاز دارد.
گزارش از محمد علی حیدری هایی
ائتلاف های قبلی وصف بندی های متاثر از آن ، در این دوره ترک برداشته و جابجایی های مهمی در موزائیک سیاسی عراق ایجاد کرده است.
مهمترین تغییرات در بافت و ترکیب جریان های سیاسی در این دوره را می توان در اردوگاه شیعیان مشاهده کرد که جریان های سیاسی در دل آن، برای این دوره تصمیم گرفته اند بصورت مستقل وارد انتخابات شوند.
ائتلاف دولت قانون نوری المالکی، المواطن مجلس اعلا ، جریان صدر و حزب فضیلت، چهار جریان اصلی از فهرست شیعیان، فعلا از تشکیل ائتلاف به شیوه دو انتخابات قبلی اجتناب کرده اند. جریان صدر هم با اعلام اینکه هیچ احتمالی برای ائتلاف با جریان نوری المالکی، یعنی دولت قانون وجود ندارد، از هم اکنون هرگونه احتمالی را با این بخش از اردوگاه شیعه، منتفی کرده است.
در اردوگاه جریان های سیاسی اهل سنت عراق نیز چنین وضعیتی مشاهده می شود. فهرست العراقیه ایاد علاوی، بزرگترین فهرست جریان های سنی در انتخابات قبلی، حالا به سه جریان تبدیل شده است.
اسامه نجیفی رییس پارلمان عراق جریان متحدون را تشکیل داده ، ایاد علاوی جریان الموطنیه و یک ائتلاف نیز از تجمع سایر جریان های اهل سنت شکل گرفته است و صالح مطلک نیز حاضر به ائتلاف با هیچیک ازاین جریان ها نیست.
در اردوگاه کردها، اما اختلاف ها چندان به رسانه ها کشیده نمی شود. یا از شدت کمتری برخوردار است. اما با همه اینها، حزب تغییر به رهبری نوشیروان مصطفی که در انتخابات اخیر محلی اقلیم کردستان عراق وضعیت مناسبی داشته، اعلام کرده که قصد دارد بطور مستقل وارد انتخابات ماه آوریل 2014 شود.
فهرست دو گروه اصلی شمال عراق، یعنی دمکرات ها و میهنی ها نیز به خاطر دعوای طرفدارانشان بر سر استاندار کرکوک ، در این دوره شکل نخواهد گرفت.
ترکمن های عراق نیز با توجه به رویکرد مذهبی میان جریان های مختلف قیمه قیمه شده اند.
ترکمن های سنی، به ایاد علاوی و نجیفی چراغ سبز نشان داده و ترکمن های شیعه به جریان مالکی ، صدر و اندکی هم به مجلس اعلا روی خوش نشان داده اند.
در این میان، کردهای فیلی که در سه استان واسط، دیالی وبیشتر در بغداد ساکن هستند، بصورت یکپارچه به نوری المالکی پیوسته اند.
صف بندی های جدید، پیش بینی آینده عراق بعد از انتخابات را هم دشوار می سازد، چه آنکه تجربه انتخابات قبلی پیش روی سیاست مداران عراقی است.
در آستانه انتخابات، نگرانی ها از بازی بد برخی جریان های سیاسی تشدید شده ، بویژه موضوع زمانی پیچیده تر به نظر می آید که جریان های اصلی در درون خود مشکل داشته باشند. این امر پروسه تصمیم گیری در لایه های بیرونی را طولانی و دشوار تر می سازد. به عنوان مثال اختلافات چهار سال پیش که میان جریان های اصلی بود، پروسه تشکیل دولت را تا 9 ماه عقب انداخت. حال آنکه این بار در درون اردوگاههای اصلی هم توافق و اجماع دیده نمی شود.
از مهمترین نگرانی هایی که اخیرا چند سیاست مدار عراقی مطرح کرده اند، مساله وابستگی ایاد علاوی به بازیگران منطقه ای است. آنها اعتقاد دارند که علاوی مجری داخلی برنامه سیاسی عربستان برای عراق است.
او دور قبل هم بعد از آنکه ماهها کار تشکیل دولت را عقب انداخت و با مانع روبه رو کرد، در طول دوره چهارساله گذشته، همواره در مسیر برنامه ها و سیاست های دولت عراق کارشکنی کرده است.
جریان العراقیه که حالا دچار انشعاب های پی در پی و ریزش های قابل توجهی شده، در چهار سال اخیر با بیرون کشیدن وزیران منتسب به العراقیه از کابینه ، تلاش کرد نوری المالکی را از قدرت پایین بکشد.
نوری المالکی روز پنجشنبه گذشته در برنامه هفتگی در تلویزیون العراقیه، به برخی از جریان های سیاسی پیام واضحی داد؛ ˈدوران ایجاد تغییرات از طریق دخالت های خارجی پایان یافته و شهروندان باید نقش خود را در ایجاد تغییرات ، از طریق صندوق های رای ایفا کنند.ˈ
وی در همین روز و در یک کنفرانس پزشکی، اختلافات داخلی و میان دولتمردان را برای دولت، از تروریسم هم خطرناک تر توصیف کرد.
مالکی از شرکای سیاسی هم بدون اینکه نامی برده باشد، گلایه کرد؛ گلایه از اینکه برای زمین زدن کابینه اش حاضر شدند بخش درمان کشور را فلج کنند.
به هر حال، این روزها ، عراق درگیر رقابت های تند سیاسی است، درجایی که این کشور بیش از همیشه به وحدت نیاز دارد.
گزارش از محمد علی حیدری هایی
نظر شما
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیریت در وب سایت منتشر خواهد شد