بیست و دوم آذرماه، نشست گروه به اصطلاح «دوستان سوریه» در لندن تشکیل شد. در این نشست درباره مقدمات برگزاری نشست ژنو2 و راهکارهای رساندن کمک های انسانی به مناطق درگیر تا پیش از برگزاری کنفرانس ژنو، بحث شد.
محورهای مورد تاکید در بیانیه پایانی این نشست این موارد را در بر می گیرد: تاکید بر حمایت بیشتر از گروه موسوم به «ائتلاف مخالفان سوری» در برابر گروه های تندرو چون «دولت اسلامی عراق و شام» (داعش) و جبهه النصره، لزوم کمک به کشورهای پذیرنده آوارگان سوری، تاکید بر اصول توافقنامه ژنو1 و تشکیل دولت انتقالی، تاکید بر وحدت سوریه و امنیت منطقه و همچنین خروج نیروهای حزب الله از سوریه.
گروه دوستان سوریه شامل 11 کشور درگیر در مساله سوریه شامل آمریکا، انگلیس، فرانسه، ایتالیا، آلمان، ترکیه، عربستان، قطر، امارات، اردن و مصر است.
دو سال و نیم ناآرامی در سوریه تبعات بسیاری برای مردم این کشور داشته است؛ ناآرامی هایی که با مدیریت برخی کشورهای غربی- عربی و وارد شدن گروه های تندرو مسلح از کشورهای مختلف از یک اعتراض ساده اجتماعی به سمت جنگ تمام عیار داخلی رفت و تاکنون نتیجه ای جز ویرانی و آوارگی برای مردم این کشور به دنبال نداشته است.
اوضاع در سوریه هر روز وخیم تر شده و فجایع انسانی در آن روز به روز بیشتر می شود. فشارهای گروه های تروریستی بر مردم مناطق مختلف سوریه باعث مهاجرت بخش بزرگی از مردم مناطق زیر تصرف آنها به کشورهای همجوار شده و مشکلات بسیاری ایجاد کرده است.
در داخل سوریه نیز، با فرارسیدن فصل زمستان مشکلات مردم بیش از پیش شده است. کمبود خدمات اجتماعی و رفاهی و مشکلات موجود در راه خدمات رسانی به مردم در وضع فعلی، زمستان سوریه را سردتر از همیشه کرده و فشار بر مردم را افزایش داده است به طوری که تلفات ناشی از سرما هر روز شکل تازه ای از فجایای انسانی در سوریه را به نمایش در می آورد.
این در حالی است که کشورهای حامی حقوق بشر همچنان دم از حقوق مردم سوریه می زنند ولی همزمان به تسلیح مخالفانی ادامه می دهند که مردم بی دفاع را قربانی خود کرده است.
در این شرایط، کشورهای عضو گروه به اصطلاح «دوستان سوریه» در لندن گرد هم آمدند تا درباره شرایط و زمینه های برگزاری نشست ژنو2 گفت وگو کنند.
بیش از دو سال و نیم نبرد، نتوانسته است دستاورد چشمگیری برای مخالفان داشته باشد. در نبرد با این گروه های چندپاره، «بشار اسد» رییس جمهوری سوریه، توانسته است بسیاری از مناطق کلیدی را از این گروه ها پس بگیرد. در این میان آنچه باعث تضعیف بیشتر مخالفان شده اختلافات و درگیری های گروه های درگیر با یکدیگر است. اوج این درگیری ها را می توان میان گروه های تندرو مانند داعش و جبهه النصره با گروه موسوم به «ارتش آزاد سوریه» دید؛ گروهی که مورد حمایت آمریکا و متحدانش است.
در تایید این امر، هفته قبل یک گروه وابسته به گروه داعش توانست با حمله به پایگاه های ارتش آزاد سوریه، انبارهای تسلیحاتی این گروه را به تصرف خود در آورد. پس از آن بود که آمریکا و انگلیس اعلام کردند برای جلوگیری از دسترسی گروهای افراطی به سلاح های گروه های مورد حمایت غرب، کمک های نظامی خود به ارتش آزاد را محدود می کنند و بیشتر بر کمک های انسان دوستانه متمرکز می شوند.
این مساله کار را برای مخالفان اسد دشوارتر و اوضاع سوریه را پیچیده تر کرده است.
توافق های اولیه بر سر تاریخ برگزاری نشست ژنو2 باعث سردرگمی بیشتر رهبران مخالف شده و آنان و حامیانشان را به تکاپو واداشته است برای داشتن دستی برتر در نشست ژنو به هماهنگی هایی ضروری دست یابند.
در این شرایط است که کشورهای موسوم به دوستان سوریه نشست لندن را با «ائتلاف ملی سوریه» برگزار می کنند تا شاید از این طریق موضع یکسانی در برابر بشار اسد و آینده این کشور اتخاذ کنند.
آمریکا و هم پیمانان غربی این مساله را دنبال می کنند که با ایجاد اتحاد در جبهه مخالفان اسد، گروه های مختلف را حول یک محور گرد آورند و اهدافشان را یکی سازند تا در برخورد با دولت سوریه انسجام و قدرت بیشتری داشته باشند.
آنچه اهمیت این مساله را بیشتر می کند، پیروزی های دولت سوریه در عرصه تحولات میدانی است. این امر باعث شده است مخالفان در مذاکرات گزینه های زیادی در برابر دولت سوریه نداشته باشند و حتی چندین بار زمان برگزاری نشست ژنو2 را به تعویق بیندازند؛ زیرا در چنین وضعی که دولت اسد در حال بازپس گیری کنترل بیشتر مناطق سوریه بوده و مخالفان ابزار زیادی برای فشار بر اسد در دست ندارند، هرگونه پیش شرط مخالفان برای مذاکره غیر قابل قبول خواهد بود.
در این چارچوب، برگزاری کنفرانس دوستان سوریه می تواند تلاشی باشد برای هماهنگی بیشتر گروه های مخالف اسد.
در زمان حاضر اختلاف های بسیاری بین این گروه ها وجود دارد. گروه های خارج نشین با این انتقاد اساسی روبرویند که در عرصه میدانی نبرد علیه بشار اسد حضور عملی ندارند پس نباید در آینده سوریه نقش چندانی داشته باشند. این انتقاد بیشتر از جانب ارتش آزاد سوریه به مخالفان خارج نشین وارد می شود.
در مقابل، خارج نشینان نیز بر این باورند که رایزنی ها و مذاکرات آنان برخی کشورهای منطقه و کشورهای غربی را به سمت پشتیبانی تسلیحاتی و مالی سوق داده است. از طرفی دیگر، آنان از تجربه و توانایی مدیریت سیاسی بیشتری نسبت به نظامیانی که در داخل می جنگند، برخوردارند و این برای آینده سوریه و نیز کشورهای عربی- غربی مخالف اسد بسیار مهم است.
بنابراین دو عامل اصلی اهمیت برگزاری نشست لندن را بیش از پیش کرد:
یکی اینکه هر چه زمان بیشتر بگذرد، اوضاع سوریه بغرنج تر شده و گروه های افراطی قدرت بیشتری می گیرند؛ امری که بویژه برای اتحادیه اروپا بسیار خطرناک خواهد بود. بنابراین هر چه زودتر بتوان به یک راه حل سیاسی برای پایان دادن به ناآرامی های سوریه دست یافت تبعات منطقه ای و جهانی آن کمتر خواهد شد.
عامل دوم نیز الزامی است که کشورهای غربی و عربی مخالف حکومت اسد برای ایجاد هماهنگی در راهبردهای جبهه مخالفان سوری در عرصه میدانی می بینند.
از نظر آنها باید فرصت باقیمانده تا زمان برگزاری نشست ژنو2 را که به احتمال زیاد دوم بهمن ماه در شهر ˈمونتروˈ برگزار می شود، برای دستیابی به موقعیت های برتر مذاکراتی غنیمت شمرد و همچنین برای آن مذاکرات موضعی یکسان را اتخاذ کرد.
از مهدی جوکار
محورهای مورد تاکید در بیانیه پایانی این نشست این موارد را در بر می گیرد: تاکید بر حمایت بیشتر از گروه موسوم به «ائتلاف مخالفان سوری» در برابر گروه های تندرو چون «دولت اسلامی عراق و شام» (داعش) و جبهه النصره، لزوم کمک به کشورهای پذیرنده آوارگان سوری، تاکید بر اصول توافقنامه ژنو1 و تشکیل دولت انتقالی، تاکید بر وحدت سوریه و امنیت منطقه و همچنین خروج نیروهای حزب الله از سوریه.
گروه دوستان سوریه شامل 11 کشور درگیر در مساله سوریه شامل آمریکا، انگلیس، فرانسه، ایتالیا، آلمان، ترکیه، عربستان، قطر، امارات، اردن و مصر است.
دو سال و نیم ناآرامی در سوریه تبعات بسیاری برای مردم این کشور داشته است؛ ناآرامی هایی که با مدیریت برخی کشورهای غربی- عربی و وارد شدن گروه های تندرو مسلح از کشورهای مختلف از یک اعتراض ساده اجتماعی به سمت جنگ تمام عیار داخلی رفت و تاکنون نتیجه ای جز ویرانی و آوارگی برای مردم این کشور به دنبال نداشته است.
اوضاع در سوریه هر روز وخیم تر شده و فجایع انسانی در آن روز به روز بیشتر می شود. فشارهای گروه های تروریستی بر مردم مناطق مختلف سوریه باعث مهاجرت بخش بزرگی از مردم مناطق زیر تصرف آنها به کشورهای همجوار شده و مشکلات بسیاری ایجاد کرده است.
در داخل سوریه نیز، با فرارسیدن فصل زمستان مشکلات مردم بیش از پیش شده است. کمبود خدمات اجتماعی و رفاهی و مشکلات موجود در راه خدمات رسانی به مردم در وضع فعلی، زمستان سوریه را سردتر از همیشه کرده و فشار بر مردم را افزایش داده است به طوری که تلفات ناشی از سرما هر روز شکل تازه ای از فجایای انسانی در سوریه را به نمایش در می آورد.
این در حالی است که کشورهای حامی حقوق بشر همچنان دم از حقوق مردم سوریه می زنند ولی همزمان به تسلیح مخالفانی ادامه می دهند که مردم بی دفاع را قربانی خود کرده است.
در این شرایط، کشورهای عضو گروه به اصطلاح «دوستان سوریه» در لندن گرد هم آمدند تا درباره شرایط و زمینه های برگزاری نشست ژنو2 گفت وگو کنند.
بیش از دو سال و نیم نبرد، نتوانسته است دستاورد چشمگیری برای مخالفان داشته باشد. در نبرد با این گروه های چندپاره، «بشار اسد» رییس جمهوری سوریه، توانسته است بسیاری از مناطق کلیدی را از این گروه ها پس بگیرد. در این میان آنچه باعث تضعیف بیشتر مخالفان شده اختلافات و درگیری های گروه های درگیر با یکدیگر است. اوج این درگیری ها را می توان میان گروه های تندرو مانند داعش و جبهه النصره با گروه موسوم به «ارتش آزاد سوریه» دید؛ گروهی که مورد حمایت آمریکا و متحدانش است.
در تایید این امر، هفته قبل یک گروه وابسته به گروه داعش توانست با حمله به پایگاه های ارتش آزاد سوریه، انبارهای تسلیحاتی این گروه را به تصرف خود در آورد. پس از آن بود که آمریکا و انگلیس اعلام کردند برای جلوگیری از دسترسی گروهای افراطی به سلاح های گروه های مورد حمایت غرب، کمک های نظامی خود به ارتش آزاد را محدود می کنند و بیشتر بر کمک های انسان دوستانه متمرکز می شوند.
این مساله کار را برای مخالفان اسد دشوارتر و اوضاع سوریه را پیچیده تر کرده است.
توافق های اولیه بر سر تاریخ برگزاری نشست ژنو2 باعث سردرگمی بیشتر رهبران مخالف شده و آنان و حامیانشان را به تکاپو واداشته است برای داشتن دستی برتر در نشست ژنو به هماهنگی هایی ضروری دست یابند.
در این شرایط است که کشورهای موسوم به دوستان سوریه نشست لندن را با «ائتلاف ملی سوریه» برگزار می کنند تا شاید از این طریق موضع یکسانی در برابر بشار اسد و آینده این کشور اتخاذ کنند.
آمریکا و هم پیمانان غربی این مساله را دنبال می کنند که با ایجاد اتحاد در جبهه مخالفان اسد، گروه های مختلف را حول یک محور گرد آورند و اهدافشان را یکی سازند تا در برخورد با دولت سوریه انسجام و قدرت بیشتری داشته باشند.
آنچه اهمیت این مساله را بیشتر می کند، پیروزی های دولت سوریه در عرصه تحولات میدانی است. این امر باعث شده است مخالفان در مذاکرات گزینه های زیادی در برابر دولت سوریه نداشته باشند و حتی چندین بار زمان برگزاری نشست ژنو2 را به تعویق بیندازند؛ زیرا در چنین وضعی که دولت اسد در حال بازپس گیری کنترل بیشتر مناطق سوریه بوده و مخالفان ابزار زیادی برای فشار بر اسد در دست ندارند، هرگونه پیش شرط مخالفان برای مذاکره غیر قابل قبول خواهد بود.
در این چارچوب، برگزاری کنفرانس دوستان سوریه می تواند تلاشی باشد برای هماهنگی بیشتر گروه های مخالف اسد.
در زمان حاضر اختلاف های بسیاری بین این گروه ها وجود دارد. گروه های خارج نشین با این انتقاد اساسی روبرویند که در عرصه میدانی نبرد علیه بشار اسد حضور عملی ندارند پس نباید در آینده سوریه نقش چندانی داشته باشند. این انتقاد بیشتر از جانب ارتش آزاد سوریه به مخالفان خارج نشین وارد می شود.
در مقابل، خارج نشینان نیز بر این باورند که رایزنی ها و مذاکرات آنان برخی کشورهای منطقه و کشورهای غربی را به سمت پشتیبانی تسلیحاتی و مالی سوق داده است. از طرفی دیگر، آنان از تجربه و توانایی مدیریت سیاسی بیشتری نسبت به نظامیانی که در داخل می جنگند، برخوردارند و این برای آینده سوریه و نیز کشورهای عربی- غربی مخالف اسد بسیار مهم است.
بنابراین دو عامل اصلی اهمیت برگزاری نشست لندن را بیش از پیش کرد:
یکی اینکه هر چه زمان بیشتر بگذرد، اوضاع سوریه بغرنج تر شده و گروه های افراطی قدرت بیشتری می گیرند؛ امری که بویژه برای اتحادیه اروپا بسیار خطرناک خواهد بود. بنابراین هر چه زودتر بتوان به یک راه حل سیاسی برای پایان دادن به ناآرامی های سوریه دست یافت تبعات منطقه ای و جهانی آن کمتر خواهد شد.
عامل دوم نیز الزامی است که کشورهای غربی و عربی مخالف حکومت اسد برای ایجاد هماهنگی در راهبردهای جبهه مخالفان سوری در عرصه میدانی می بینند.
از نظر آنها باید فرصت باقیمانده تا زمان برگزاری نشست ژنو2 را که به احتمال زیاد دوم بهمن ماه در شهر ˈمونتروˈ برگزار می شود، برای دستیابی به موقعیت های برتر مذاکراتی غنیمت شمرد و همچنین برای آن مذاکرات موضعی یکسان را اتخاذ کرد.
از مهدی جوکار
نظر شما
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیریت در وب سایت منتشر خواهد شد