داشتم از اداره به خانه می رفتم . موتوری جلوی من حرکت می کرد

خانم بدحجابی در پیاده رو بود

موتوری برگشت و زل زد به ترکیب این بنده خدای بی حجاب

مدتی او را نگریست .

به ذهنم دو نکته آمد :

اول اینکه اگر بدی و کار اشتباهی دیدیم نباید چشممان

به تایید و تحسین به سوی عمل زشت بچرخد و بر آن خیره شویم بلکه

باید زبانمان بچرخد و به آن خانم و یا آقا بگوییم که این کار اشتباه است.

دوم اینکه خوب یکی از روشهای برخورد قبل تذکر

لسانی بی توجهی به آن شخص است .

چرا وقتی همچو شخص خطاکاری به چشممان

می خورد و نمی خواهیم یا نمی توانیم تذکر دهیم به او زل می زنیم

اول اینکه از کار او بدتر نگاه ماست و دوم اینکه

این نگاه ما باعث ترغیب بیشتر او می شود .

همانگونه که بی حجابی گناه است نگاه به نامحرم

بی حجاب به صورت عمدی هم گناه است .

نیمی از بدحجابی از نگاه ماست

بیایید نگاهمان را کوتاه کنیم و هر چه را نمی خواهیم

نبینیم و اگر به چشممان خورد تذکر زبانی بدهیم که :

این حجاب و این پوشش و این رفتار مناسب بانوی ایرانی نیست.