این روزها در رسانه هاس دیداری و شنیداری و نوشتاری سخن بسیار ی از اینکه آیا ناسزا و دشنام ( شعار) علیه مخافین و دشمنان و به طور اخص آمریکا جایز هست یاخیر؟ البته می توان این پرسش را وسیع تر طرح کرد و آن این که آیا دشنام وشعار علیه هر عقیده و تفکر و شیوه و رفتاری که غیر ما می باشند و یا مخالف و دشمن ما محسوب می شوند شیوه ای پسندیده و نیکو می باشد یاخیر؟
با توجه به پیش رو بودن عید غدیر که از هرکوی و برزن سخن از امام علی است
و حسنات نیکوی او و پیشوایی او بر ما شیعیان پس چه نیکو ست که برای آن که
از این اسوه ی حسنه درسی بیاموزیم و سرمشقی بگیریم تجربه ی درس آموزی یکی از پیروان او و یکی از اندیشه سازان فکری جوانان ایران در دهه ی پنجاه و موثرین در انقلاب یعنی دکتر شریعتی را مرور کنیم باشد که مانیز درسی بگیریم در جهت عقلانی و اخلاقی کردن مناسبات خود با دیگران و گسترش مدنیت و ادب و متانت در روابطمان با جهان خارج.
شریعتی در سخنرانی قاسطین- مارقین- ناکثین این چنین از علی(ع) و درس های او می گوید: علی یک درس بزرگ و شگفت دیگر به ما می دهد ُ و این درس غیر از درسی است که مثلا از کار خود از رهبری خود از آزادیخواهی و پارسایی خود از ظلم ستیزی خود از جهاد و اخلاص و و قهرمانی های خود به ما می دهد... و آن درس دیگری است ورای اینها که علی به ما آموخته است و آن این است که : "در برابر دشمن ُ در برابر مخالف و در برابر جبهه ای که رویاروی انسان ایستاده است ُ باید چگونه رفتار کرد؟"
این درس بسیار بزرگی است ُ ممکن نیست کسی در راه علی - در هر زمانی و
مکانی - قدم بردارد اما ُ هم چنان که گفتم ُ از همه جبهه هایی که علیه علی مبارزه می کردند علیه او مبارزه نکنند! بنابراین ُ کسی که می خواهد همه چیزش را از رهبر و پیشوایی که همه چیز دارد ُ بیاموزد ُ نا چار بایستی به عنوان درس بسیار حساس و مهم و آموزنده ای "رفتار" علی را نسبت به جبهه های گوناگونی که در برابرش ایستاده اند نیز بیاموزد. متن زندگی علی هم اکنون در دست است ُ اما متاسفانه و متاسفانه نمی توانیم آن را "بفهمیم" ُ متن سخنش ُ فرمانش و همان دستورهاییکه در زمان حکومت خود به پیروانش می داد الان موجود است اما می بینید که در مجامع شیعی ُ نهج البلاغه ی علی چه قدر مطرح است؟ نازه عده ای از ما هم که اکنون آن ها را می خوانیم (البته آن هایی که می خوانند ُ چون اغلب ُ چیزهای دیگری است که برای خواندن لازم ترند!؟) نمی دانم این چه عادتی شده است که سخن او را مسخ می کنیم و با تفسیر و توجیه های عجیب غریب ُ مطابق سلیقه ی خود معنی می کنیم ُ مثل قرآن ُ حتی متن جمله ی علی را که به طور صریح و روشن و قاطع ُ و بی هیچ گونه قید و شرطی ُ " امر" است ( و هرکسی هم ک در دنیا آن جمله را بخواند به روشنی یک معنی واحدی را می فهمد) وقتی که ترجمه می کند و یا آن دیگری کع می خواهد همان جمله یا فرمان را به پیروانش بگوید ُ آن را مسخ می کند و هیچ گونه احساس هم نمی کند که دارد به این صراحت خیانت می کند و جعل و تحریف حقیقت.
مثلا در جنگ صفین ُ در برابر بنی امیه ایستاده است : پیروان او در یک طرفُ و پیروان معاویه در طرف دیگرُ میانشان جنگ است و شمشیر های پیروان معاویه دارند بهترین یاران علی را می کشندُ و حتی کمر به قتل خود علی و از بین بردن رهبری علی بسته اند. معلوم است که اینان - یعنی سپاهیان معاویه در صفین - چه تیپ های پلیدی هستند ُ این ها غیر از جبهه های دیگرندُ این ها دشمن فقط علی نیستند و اختلاف فقط اختلاف داخلی نیست بلکه جبهه خارجی است که دربرابر علی ایستاده است ُ اما در عین حال ُ وقتی که علی می شنود که سربازان مسلح او که به فرمان او آمده اند تا با سپاه معاویه بجنگند ُ دارند با الفاظ خشن و دور از ادب ویژه ی اسلامی ُ " دشمن رویاروی را دشنام می دهند و یا دشنام آنان را پاسخ می گویند" امام تشیع علوی ُ با حالت انزجاری ُ آشکارا به پیروان راستین خویش می گوید : " انی اکره ان تکونو سبابین".
" دوست ندارم که شما " فحاش" باشید ! یعنی حتی به دشمن رویارویی که به
روی من شمشیر می کشد ُ حتی به بنی امیه و سپاهش دشنام مدهید ُ بجنگید اما "فحش" ندهید! .
بی شک این رفتاری نیست که علی آن را از خودش در آورده باشد ُ چه ُ او شاگرد آگاه و تربیت شده ی دست وحی است: " لا تسبوالذین یدعون من دون الله " . این خود خداوند است که در قرآنش به مردم می گوید "به کسانی که غیر از خدا را می پرستند - یعنی مشرکین - دشنام ندهید" .
این ُ فرمان صریح خداوند در قبال مشرکین است و آن فمان علی در قبال بنی امیه . و از این دو ُ رفتار اخلاقی و ادب انسانی اسلام را می توان به روشنی دریافت .
معذالک ُ " اینها" همین سخن را یا نقل نمی کنند و یا اگر هم نقل کنند به نحوی تفسیر و توجیهش می کنند که از بطن همین آیه و همین حدیث ُ این مطلب در می آید که : مستحب و گاهی واجب است که آدم فحش بدهد! آخر چگونه از این جمله این سخن در می آةید که " فحش دادن گاهی مستحب است و گاهی واجب؟!
این چه سبک تفسیر و تعبیر آیه است و نقل حدیث که : " من بدم می آید فحاش باشید " را برای مردم " شما باید فحاش باشید " معنی کنید!؟ .
با توجه به پیش رو بودن عید غدیر که از هرکوی و برزن سخن از امام علی است
و حسنات نیکوی او و پیشوایی او بر ما شیعیان پس چه نیکو ست که برای آن که
از این اسوه ی حسنه درسی بیاموزیم و سرمشقی بگیریم تجربه ی درس آموزی یکی از پیروان او و یکی از اندیشه سازان فکری جوانان ایران در دهه ی پنجاه و موثرین در انقلاب یعنی دکتر شریعتی را مرور کنیم باشد که مانیز درسی بگیریم در جهت عقلانی و اخلاقی کردن مناسبات خود با دیگران و گسترش مدنیت و ادب و متانت در روابطمان با جهان خارج.
شریعتی در سخنرانی قاسطین- مارقین- ناکثین این چنین از علی(ع) و درس های او می گوید: علی یک درس بزرگ و شگفت دیگر به ما می دهد ُ و این درس غیر از درسی است که مثلا از کار خود از رهبری خود از آزادیخواهی و پارسایی خود از ظلم ستیزی خود از جهاد و اخلاص و و قهرمانی های خود به ما می دهد... و آن درس دیگری است ورای اینها که علی به ما آموخته است و آن این است که : "در برابر دشمن ُ در برابر مخالف و در برابر جبهه ای که رویاروی انسان ایستاده است ُ باید چگونه رفتار کرد؟"
این درس بسیار بزرگی است ُ ممکن نیست کسی در راه علی - در هر زمانی و
مکانی - قدم بردارد اما ُ هم چنان که گفتم ُ از همه جبهه هایی که علیه علی مبارزه می کردند علیه او مبارزه نکنند! بنابراین ُ کسی که می خواهد همه چیزش را از رهبر و پیشوایی که همه چیز دارد ُ بیاموزد ُ نا چار بایستی به عنوان درس بسیار حساس و مهم و آموزنده ای "رفتار" علی را نسبت به جبهه های گوناگونی که در برابرش ایستاده اند نیز بیاموزد. متن زندگی علی هم اکنون در دست است ُ اما متاسفانه و متاسفانه نمی توانیم آن را "بفهمیم" ُ متن سخنش ُ فرمانش و همان دستورهاییکه در زمان حکومت خود به پیروانش می داد الان موجود است اما می بینید که در مجامع شیعی ُ نهج البلاغه ی علی چه قدر مطرح است؟ نازه عده ای از ما هم که اکنون آن ها را می خوانیم (البته آن هایی که می خوانند ُ چون اغلب ُ چیزهای دیگری است که برای خواندن لازم ترند!؟) نمی دانم این چه عادتی شده است که سخن او را مسخ می کنیم و با تفسیر و توجیه های عجیب غریب ُ مطابق سلیقه ی خود معنی می کنیم ُ مثل قرآن ُ حتی متن جمله ی علی را که به طور صریح و روشن و قاطع ُ و بی هیچ گونه قید و شرطی ُ " امر" است ( و هرکسی هم ک در دنیا آن جمله را بخواند به روشنی یک معنی واحدی را می فهمد) وقتی که ترجمه می کند و یا آن دیگری کع می خواهد همان جمله یا فرمان را به پیروانش بگوید ُ آن را مسخ می کند و هیچ گونه احساس هم نمی کند که دارد به این صراحت خیانت می کند و جعل و تحریف حقیقت.
مثلا در جنگ صفین ُ در برابر بنی امیه ایستاده است : پیروان او در یک طرفُ و پیروان معاویه در طرف دیگرُ میانشان جنگ است و شمشیر های پیروان معاویه دارند بهترین یاران علی را می کشندُ و حتی کمر به قتل خود علی و از بین بردن رهبری علی بسته اند. معلوم است که اینان - یعنی سپاهیان معاویه در صفین - چه تیپ های پلیدی هستند ُ این ها غیر از جبهه های دیگرندُ این ها دشمن فقط علی نیستند و اختلاف فقط اختلاف داخلی نیست بلکه جبهه خارجی است که دربرابر علی ایستاده است ُ اما در عین حال ُ وقتی که علی می شنود که سربازان مسلح او که به فرمان او آمده اند تا با سپاه معاویه بجنگند ُ دارند با الفاظ خشن و دور از ادب ویژه ی اسلامی ُ " دشمن رویاروی را دشنام می دهند و یا دشنام آنان را پاسخ می گویند" امام تشیع علوی ُ با حالت انزجاری ُ آشکارا به پیروان راستین خویش می گوید : " انی اکره ان تکونو سبابین".
" دوست ندارم که شما " فحاش" باشید ! یعنی حتی به دشمن رویارویی که به
روی من شمشیر می کشد ُ حتی به بنی امیه و سپاهش دشنام مدهید ُ بجنگید اما "فحش" ندهید! .
بی شک این رفتاری نیست که علی آن را از خودش در آورده باشد ُ چه ُ او شاگرد آگاه و تربیت شده ی دست وحی است: " لا تسبوالذین یدعون من دون الله " . این خود خداوند است که در قرآنش به مردم می گوید "به کسانی که غیر از خدا را می پرستند - یعنی مشرکین - دشنام ندهید" .
این ُ فرمان صریح خداوند در قبال مشرکین است و آن فمان علی در قبال بنی امیه . و از این دو ُ رفتار اخلاقی و ادب انسانی اسلام را می توان به روشنی دریافت .
معذالک ُ " اینها" همین سخن را یا نقل نمی کنند و یا اگر هم نقل کنند به نحوی تفسیر و توجیهش می کنند که از بطن همین آیه و همین حدیث ُ این مطلب در می آید که : مستحب و گاهی واجب است که آدم فحش بدهد! آخر چگونه از این جمله این سخن در می آةید که " فحش دادن گاهی مستحب است و گاهی واجب؟!
این چه سبک تفسیر و تعبیر آیه است و نقل حدیث که : " من بدم می آید فحاش باشید " را برای مردم " شما باید فحاش باشید " معنی کنید!؟ .
نظر شما
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیریت در وب سایت منتشر خواهد شد